Neusamandelen

Af en toe denk ik waar ben ik aan begonnen? Waarom in hemelsnaam wou ik ook alweer een kindje? Als Jaivey zijn kleine teen al stoot wil ik de haren uit mn kop trekken. Toen ik dus hoorde dat zijn neusamandelen moesten worden verwijderd heb ik de ogen uit mn kop gejankt. Bij het lezen van de voorlichting kwam ik niet verder dan de opname, weer huilen. De dag ervoor heb ik geen oog dicht gedaan. De dag zelf 6 uur op, half 7 ging de bel. Het was mijn stiefvader die meeging naar het ziekenhuis. Jaivey zo vrolijk als een clown en ik op van de zenuwen omdat ik wel wist wat hem te wachten stond. Eenmaal in het ziekenhuis is Jaiv vrolijk an het spelen met duplo blokken ondertussen komt de zuster aan alle ouders vertellen hoe die dag gaat verlopen. Alle ouders hebben vragen, ikke niet, ik loop alleen maar te snikken. Jaivey werd bijna niet geholpen want omdat ik niet de voorlichting verder dan de opname had gelezen, had ik Jaivey wel nog wat laten drinken. Wat dus niet mocht. Goh?! Vonden jullie dat niet eten niet genoeg? Mocht hij nu ook nog is niet drinken?! Hij mag helemaal niks van jullie, van mij mag ie altijd alles. Omdat ik wel dood ging van de honger haalde mijn stiefvader een tosti en saucijzenbroodje die ik stiekem aan het opeten was. Als Jaivey al mijn kaken ziet bewegen roept hij al: etuh! Etuh! Eenmaal mijn ontbijt achter mijn kiezen was Jaivey aan de beurt. Daar gingen we dan, de operatiekamer binnen. Van de geur die daar hing werd ik al misselijk. Jaivey moest door een kappie ademen. In het begin vond hij het nog grappig maar het duurde hem te lang voor die high werd dus ging tegenstribbelen. Jaiv huilen, ikke huilen! Voor ik wist had ik een slappe pop in mijn handen. Er ging van alles door mijn hoofd. Zoderek werkt de narcose niet volledig en voelt hij nog alles. Knettergek maakte ik mezelf. Eenmaal op de wachtkamer, huilde geen van de ouders. Was ik nou de enige huppelkut hiero? Houden hun dan niet zoveel van hun kind als ik? Ben ik echt zo'n drama-queen? Na dik 10 minuten, kon niet eens de Prive (leesmap) uitlezen riepen ze mij er alweer bij. Ik loop de uitslaapkamer in en mijn kind was al bij. Maar dat was niet de bedoeling?! Zodra hij zijn ogen open zou doen, moest hij mij, zijn enige vertrouwenspersoon in zijn korte leventje zien. Nee maar er stonden drie lelijkerds om hem heen. Aan hem te sjorren, bloed uit zijn neus, huilen en nog steeds zo slap als een pop. Het liefst schold ik het hele ziekenhuis bij elkaar. En deelde ik nog een paar rake klappen uit maar het enige wat ik deed was mijn kind afpakken. Ik hield me rustig. Zoals een goede moeder hoort te doen. Jaivey in mijn armen, zat ik hem te sussen en voelde dat nare gevoel al opkomen. Ik vroeg een bekertje water. Het hielp niet. Ik zou ieder moment flauwvallen maar wou mijn kind niet loslaten. Wist zeker dat hij het dan uit zou schreeuwen. Je mag ook maar in je eentje op de uitslaapkamer maar ik smeekte of ze nu nu nu mijn stiefvader wouden halen. Stiefvader??? Wij dachten dat het zijn vader was! Wat ziet hij er nog jong uit! GODTERINGTYFUS (dat zei ik dan niet) willen jullie hem nu halen want ik ga flauwvallen. Opeens sprong er een zuster op en een ander wou Jaivey van me overnemen. Nee ik wil er zijn voor mijn kind. Voor ik Jaivey zou laten vallen, legde ik hem in een bedje. Hij was te zwak om te huilen, gelukkig want nu kon ik me laten vallen. Hoofd tussen uw benen, goed in en uit ademen. We gaan u even neerleggen. In plaats van Jaivey weer naar de afdeling werd gebracht, lag ik daar als eerste. Na 5 minuten kwam Jaivey ook de afdeling op. Slapend! Gelukkig, want voelde me nu misselijk. Ik naar de wc die tosti en saucijzen er weer uitgooien. Zo! Ik kon er weer tegen aan. Ik kon weer de supermom uithangen maar voelde mij de slechtste moeder ooit... Om mijn schuldgevoel weg te kopen ging ik naar de Intertoys en kocht Duplo Disney voor Jaivey. Een kalootje voor als hij wakker zou worden. Jaivey werd gelukkig ok wakker (wel met een bloedneus maar ok...) en genoot van zijn ijsje. Het hele vriesvak zou ik zo bij de Appie Heyn leegtrekken. We mochten naar huis! De dagopname heeft nog geen 4 uur in zijn totaliteit geduurd maar het waren de langste 4 uur van heel mijn leven.