Tot de vraag komt; En slaapt ie al in zijn eigen bedje? Nee! En daar heb ik ook geen behoefte aan. Jaivey ligt goed en ik nog beter. Toen Jaivey een jaar was, heb ik met pijn in mn hart geprobeerd hem in zijn eigen bedje te laten slapen. Heeft een hele week bloed, zweet en tranen gekost. Veel tranen vooral, zowel van hem als van mij. Maar iedere avond als ik naar mijn bed ging, miste ik hem. Pakte ik hem weer uit zijn bedje om hem naast mij neer te leggen. Zijn ledikant staat dan wel tegen mijn bed aan en toch voelde ik een afstand. Iedereen waarschuwt mij voor hoe langer ik hier mee doorga, hoe erger het word. En dat als ik een vriendje krijg dat ik het voor mezelf heel moeilijk maak. Nah voorlopig denk ik dat ik nog heel lang alleen blijf en zoniet, dan zie ik dat dan wel weer. Ik wil Jaivey pas in zijn eigen bedje laten slapen als we heel goed saampjes kunnen communiceren en ik het hem kan uitleggen of als we gaan verhuizen en hij zijn eigen kamer krijgt. Tot die tijd blijft hij lekker bij mij in bed. Niet omdat hij dat wil maar omdat ik dat wil! Zijn hele Theophile et Patachou uitzet word nu gebruikt als stortplaats voor mijn vouwwerk.
Ik betrap mezelf erop dat hoe ouder Jaivey word, hoe makkelijker ik word. In het begin wil je de opvoeding zus en zo doen maar gauw blijkt dat het allemaal niet te plannen is. Ik ben sowieso een makkelijke moeder maar had altijd 2 regels, eten in je stoel en op tijd naar bed. En zelfs in die 2 simpele regels begin ik te falen. Jaivey eet zo goed de hele dag door dat als hij nie wil eten, dat niet hoeft van mij. Hij eet de hele dag door, lijkt wel een volwassen kerel. Snaai maar net zo goed fruit en alleen maar gezonde dingen dus ik kan me niet zo druk maken wanneer ie een keer niet wil eten. Zodra Jaiv zijn luiken opent, is t; (koe)kie, (koe)kie, (snoe)pie, (snoe)pie, ma ma bloodje, bloodje... Jah Jaiv eerst bloodje en dan mag je alles wat je wil! En daar maakt hij ook gebruik van.
Dat op tijd slapen, is heel lang goed gegaan. Maar af en toe slaapt Jaivey 's middags door verschillende redenen (we gaan daggie ballorig, we gaan op straat op het moment van zijn dutje enz) later dan normaal, word wakker rond 6. Nah dan krijg ik hem niet in slaap om 8 uur. En wat kan mij het schelen, de dagen dat ie niet naar het kinderdagverblijf gaat heeft ie geen tijd om op te staan en kan ik weer lekker langer blijven liggen. Hij krijgt zijn hele leven nog genoeg regels en verplichtingen.
Toen ik nog geen moeder was, wist ik het allemaal maar al te goed maar in realiteit blijkt dat het allemaal niet zo makkelijk gaat zoals je wil. Ik leer elke dag wel iets over hoe ik het anders kan doen of de volgende keer beter kan doen. Doordat ik gefaald ben om mij te houden aan de enige 2 regels die ik mezelf (of beter gezegd Jaivey) heb gegeven voel ik mij soms best een slechte moeder. Maar dan maar... Ik doe het allemaal uit liefde voor mijn pikkemoos...
