Flauwvallen

Heb ik genoeg gegeten? Ja. Dat ging er door mijn hoofd toen ik in de tram zat en me onwel voelde worden. Ok rustig blijven dacht ik. Maar het zweet brak me uit en me zicht werd beige en van beige ging het naar blauw. Wie moet ik om hulp vragen? Dat meisje naast me of die 2 heren voor me?! Het meisje naast me werd de lul. Ik tikte haar aan en zei; Ik ben 5 maanden zwanger en ik word onwel, ga flauwvallen… Wat zeg je??? Logisch dat ze me niet verstond want ik brabbelde ook maar wat met die dubbele tong. Toen ik het de 2de keer herhaalde pakte ik ondertussen mijn telefoon om mijn moeder te bellen. Oh nu word ik bang want ik weet ook niet wat ik moet doen zei het meisje naast me. Wrong choice dus… Mam je moet me ophalen van de tramhalte ik ga flauwvallen en zit in de tram. Je vader is hier die stuur ik nu meteen naar je toe. Op dat moment liet ik mijn telefoon vallen want zag nu zwart. Alles was zwart maar was nog steeds bij bewustzijn. Het vrouwtje achter mij zag waarschijnlijk het meisje in paniek en had iets opgevangen van mijn gesprek. Voorover! Voorover! Schreeuwde ze tegen mij! Hoofd omhoog!!! Op dat moment werd het zwart weer blauw en het blauw weer beige. Toen ik weer helder zag had ik pas door dat ik in het kruis keek van mijn medepassagier die tegenover mijn zat. Oh wat een voorschutting, van schaamte ging ik bijna weer neer. De vrouw achter mij maakte rare bewegingen over mijn rug en dacht eerst dat ik met een medicijnenvrouw te maken had. Het bleek gewoon een vrouw welke een EHBO cursus had gevolgd en het werkte gelukkig. Ik moest omhoog komen van der en voelde me weer iets beter. Zweet brak me nog wel uit en de zweetplekken waren niet meer te coveren. Van schaamte biggelde de tranen over mijn wangen. Ik ging weer mijn moeder bellen, je vader staat der, gaat het? Jah het gaat. De man tegenover mij zei toen ik mijn telefoon pakte, niet afbellen, je gewoon op laten halen en neus in mond uitademen. De man die ik net zijn kruis in mijn gezicht had was zo naar nog niet. Het meisje naast me en het vrouwtje achter me stapte uit. Het liefst smeekte ik ze om te blijven maar ik moest het nog 2 haltes in mijn eentje uit zien te houden. Ik stapte uit en zag mijn vader staan. Als een klein kind wat een smakkerd heeft gemaakt en niet huilt maar 5 minuten later zijn moeder ziet en heel hard gaat huilen, huilde ik ook bij het zien van mijn vader. Ik kreeg een hele preek over dat ik meer fruit moest eten. Of we niet meteen ff langs de groenteman moesten. Neeh!!! Ik wil naar huis ik wil naar muh moeduhrrrrrr… Ok ok we gaan naar huis. Hij bleef maar doorgaan over het fruit eten. Nee?!!! Aan mijn hormonen zag ik dat ik weer helemaal bij was en er niks meer aan de hand was. Ik kwam boven en mijn moeder was met mijn oma aan de telefoon; Oh kind ik had dat ook altijd ging ik zo van me stokkie?! We gingen in de keuken zitten en mijn moeder maakte mijn eten klaar, spinazie met een eitje. Lekker ijzer zei ze. Mijn vader en moeder gingen even discussiëren over de grootte van mijn buik. Het was een grote jongen! Volgens mijn vader, daarom had hij zoveel fruit nodig JULES!!!!!!!!!!!!! Hou op!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik eet heus wel fruit!!!!!!!!!!! Voor dat mijn vader wegging, legde hij 20 euro op tafel, ga fruit halen, zei ie. Fruit? Liever een beltegoedje en een lekker boekie. Maar ok ik zal fruit halen jankerdddd… Na het eten op de bank geploft en mijn moeder naast me, lekker over mijn buik wrijvende. Net als toen ik nog bij mijn moeder woonde en ik ongesteldheidpijn had als mijn moeder dan over mijn buik wreef ging het weg. Nu wreef ze over mijn buik en zette RTL Boulevard op nou ik deed mijn luiken even dicht, genoeg sensatie meegemaakt voor vandaag… Pff…