Je leven is voorbij met een kind, neeh het begint dan pas...

Half 12! Zo mijn job zit erop, lekker naar huis naar me kleine man. Voor mij is de avond afgelopen voor de rest begint hij nu. Ik loop de deur uit en zeg mijn collega's gedag. Op het moment dat ik naar de tramhalte wil lopen kom ik een oude vriendin tegen; He Ray, kom mee! kom mee! Ff drankie doen. Uhm jah dat kan ik wel, die kleine hoef ik niet over te nemen van mijn moeder, die maakt zelf zijn flessie als ie wakker word, laat een boertje en veegt zijn mond af en brengt zichzelf weer in slaap. Dus ik ga wel ff mee.. Back to reality!!!!! Neeh ik moet naar huis ik heb een kind. Dit bedoelde men dus met je leven is voorbij als je een kind heb... Pff ik baal, ik zou super graag een drankie doen, bloedgesjellie die spontane drankie's maar helaas. Je leven is niet afgelopen met een kind maar het is allemaal zo schematisch terwijl ik hou sjoveel van die spontane dingen, die zijn extra leuk. Nee ik leef met een schema, om de drie uur moet Jaiv eten, na het eten een uurtje lachen en wakker zijn, na een uurtje gaan janken omdat ie moe is. Als ik 1 ding nooit heb gesnapt van kinderen is dat ze gaan janken en vervelend doen als ze moe zijn, ga gewoon slapen!!!!!!!!!!!!!!!!! Dus na mijn kind in slaap te hebben gesust slaapt hij een uur, anderhalf en word weer wakker zodat ik weer als ik op straat ben een plek kan zoeken om mijn fles op te warmen en als ik thuis ben kan stoppen waar ik mee bezig was om een fles te maken en dan weer het hele ritueel overnieuw. Onderweg naar huis in de tram baal ik als een stekker, ik bedenk me allemaal scenario's, was mijn zussie maar oud genoeg en kon die maar met hem thuisblijven. Had ik maar nog een oppas naast mijn moeder waar ik Jaivey aan toevertrouw, die ik gewoon klokke 12 uur kan bellen om te vragen of ze op kan passen en ik fijn een drankie kan gaan doen, maar niks is minder waar... Mijn zussie is niet oud genoeg en zo'n oppas heb ik nie. De hele weg gebaald te hebben bel ik aan en loop ik naar boven ik wil net tegen me moeder zeggen dat ik mijn oude vriendin net tegen kwam en dat ik flink baal want dat ik best een drankie had willen doen, spontaan!!! Ik loop de woonkamer binnen en zie mijn kind in de armen van me moeder me met grote ogen aankijken, en in plaats van dat ik tegen mijn moeder ga klagen dat me leven voorbij is voel ik mij schuldig en kijk ik met puppilen die veranderd zijn in hartjes net als in een tekenfilm en met een schuldgevoel dat ik zo heb gebaald naar mijn kind, ik word wee van binnen en kus mijn kind... Neem hem over, hij heeft net een flessie gehad dus gaan we nu een uurtje lachen en na dat uurtje breng ik hem in slaap en kruip ik naast hem... Wat nou een drankie doen???