Clichés

Je houd meteen van je kind. Je vind je eigen kind altijd knap. Je vergeet je pijn van het bevallen meteen als je kind geboren is. Als er wat met je kind gebeurt spring je van het hoogste gebouw van Amsterdam. Alles is onbelangrijk wat je eerst belangrijk vond. De liefde welke je heb gevoeld voor een man stelt niks meer voor.
Toen ik naar mijn kind keek voor het eerst had ik zoiets van; He jah jij was het al die tijd, alsof ik hem al heel lang kon. Ik hield meteen na 1 dag van hem. Dag 1 was hysterisch maar met de dag hou ik meer van hem. Ik dacht dat ik het wel zou zien of mijn kind knap of lelijk is maar ik vind hem knap. En kan dus niet weten of ik goed oordeel. De enige die het eerlijk tegen mij zouden zeggen als mijn kind lelijk was zijn mijn moeder en Peggy maar die zijn zelf hondsdol en verliefd op hem dus die kunnen ook niet oordelen. Ik ben niet vergeten dat het bevallen pijn doet maar wel het gevoel van de pijn. Het is een pijn die niet te beschrijven is. Iedere wee zie je het licht en als je richting hemel of hel loopt zakt de wee weer weg. Je denkt dood te gaan, je denkt dat je hart ermee stopt en op het moment dat je denkt je ogen te sluiten zakt de wee weg. Maar als ik de loterij win wil ik nog 7 kinderen en zou het me alle 7 keer waard zijn, de pijn is niks vergeleken de liefde welke je heb voor je kind. Ik vind dat het woord liefde onder doet voor wat je voelt voor je kind, vind dat het een andere benaming moet krijgen.
De eerste dagen dacht ik dat ik dit gevoel niet zou trekken elke dag. Ik vroeg mijn vriendinnen of ze me hier niet voor konden waarschuwen. Iedereen waarschuwt je voor dat een kind hebben moeilijk is, veel geld kost bla bla bla maar voor dit gevoel waarschuwen ze je niet (Dat vertellen ze je er niet bij). Dit gevoel is angstaanjagend, dit gevoel is doodeng en overweldigend. Ik dacht dat ik dit gevoel niet zou trekken want met de dag word het erger maar het went. Toen mijn kind een stikgeval had zag ik zo de grond onder mijn voeten vandaan schuiven en liep al richting keuken om van 1 hoog van het balkon te springen. Als ik niet dood zou zijn, zou ik verder lopen naar de gracht om mezelf te verzuipen. Ik wou geen kind meer, vond het mooi geweest dit kon ik niet aan, dit was niet voor mij weggelegd, het was iets te groots, te moois. Ik was een hele dag over mijn toeren, heb 1 dag lang alleen maar gehuild. Record voor mij! Het is sjo een lekker maar tegelijkertijd ook eng gevoel. Je heb een zwakte, je heb iets wat je raakt, waar iemand je mee kan pakken. Ik ben sjo verliefd op mijn kind dat ik zijn stront wil opvreten, weet zeker dat het heerlijk smaakt. Ik ben sjo verliefd op Jaivey dat ik zijn boeren en zure kots heerlijk vind ruiken. Sjo verliefd… Ik loop alleen over straat en het voelt alsof ik met een geamputeerde arm loop. Ik ben nu Wij. Ik dacht dat het allemaal geouwehoer was maar alle cliche´s kloppen.