Meege(be)vallen

De hele dag heb ik lopen klagen, ik was het zat, ik wou niet meer zwanger zijn. Ik heb zelfs de uitspraak gedaan, ik wil uitscheuren tot aan me naad als ik maar nu! Nu!! Nu!!! beval. Toen me weeën dus begonnen dacht ik dat god me zou laten uitscheuren. Ik lag in bed en mijn moeder lag een kamer naast mij. Over en weer waren we aan het schreeuwen, zij lachte.
Ma wat lach je?
Die reclame van Heineken!
Goed is die he?
Jah ik heb buikpijn…
Wat wil je dat ik er aan doe?

Opeens staat ze pontificaal naakt in mijn deuropening en wijst haar onderbuik aan en zegt; Hierrrrr heb ik pijn. Waarop ik zeg; Oh rot je op met je Surinaamse taferelen. Je oma (Blank) had dat ook altijd dus dat wil niks zeggen!!!
Ik draai me om en mijn kind heeft de hik, ik concentreer mij op die hik en val in slaap maar niet voor lang ik word wakker door een wee. Ik dacht haha dat is een grap. Een voorwee. Ik ging weer slapen maar dat lukte maar 20 minuten. Weer een wee, ik verdomde het om het me moeder te vertellen. Maar na weer 20 minuten kon ik nie anders. Ik vloog haar kamer in, lachend zei ik dat ik weeën had. We lagen helemaal dubbel van de zenuwen. Ik zei dat ik haar zou laten slapen. Dacht ook dat ik dat weer kon want dat het weer iets psychisch zou zijn en nu dat de grap voorbij was en we hebben gelachen erom was het over. Maar niets was minder waar. Het begon allemaal om kwart over 1 en had besloten de weeën in mijn eentje op te vangen tot de volgende ochtend en dan pas me moeder wakker zou maken. Dat lukt m e helaas maar tot een uur of 4. Ik kon het niet meer alleen ik ging naast mijn moeder liggen en vertelde dat ik al de hele tijd weeën had en nu om de 8 a 7 minuten. Ik hield het allemaal netjes bij op papier. Mijn moeder trok haar badjas aan en ging een wassie draaien en de kinderkamer in orde maken. Mijn tas inpakken en dat soort dingen. Om de 8 minuten schreeuwde ik om mijn moeder en hoorde je haar een sprint nemen door de gang om vervolgens doggystyle achter mij te gaan staan om over mijn rug en buik te wrijven. Bij elke wee die ik kreeg ging ik voorover buigen en mijn buik wiegen. Op een gegeven moment had ik een uur lang om de 6 minuten weeën, je mag pas bellen om de 5 minuten. Een leugentje om eigen bestwil kon nu geen kwaad. Ik liet mijn moeder de verloskundige bellen, ik kon dat zelf ook maar dan zouden ze me niet serieus nemen als ik nog kon bellen zouden hun denken dat ik het allemaal wel aankon. Ze vroeg me aan de telefoon, ik ging in een toeval (komedie) en gaf de telefoon weer terug aan mijn moeder die even een potje ruzie met der ging maken. Ik hoorde alleen maar; dat is makkelijker gezegd dan gedaan, heb jij zelf kinderen??? Wat jij moet doen is hier naar toe komen met een bloedgang, dat moet jij!!! Na 10 minuten belde zij terug dat we maar meteen naar het ziekenhuis moesten komen. Ik was als de dood een wee te krijgen in de auto en ik dus niet mijn moeder had om doggystyle achter me te gaan staan. Gelukkig kreeg ik er 1 voor de deur en 1 weer voor de deur van het ziekenhuis. Het eerste waar ik om voeg was morfine. Ik kreeg dat, iets fantastischhhhh… Je kreeg een knop en als het lichtje brandde kon je erop klikken en dan kreeg je een shot. Ik bleef drukken en was zo high het leek sensation white wel. Ondertussen waren al mijn vriendinnen bij me in de kamer… De ekte ekte vriendinnnen!!! Het was net een scene uit sex and the city. Het was een echte Reetsj bevalling, niemand die zo een bevalling wil en zou kunnen hebben, alleen ik! Het was iets fantastisch. Mijn vriendinnen Peggy & Mabel en Kelly en Anique. Mijn moeder, mijn broertje en mijn tante. Bij elke wee lag ik mijn been in Anique der nek die mijn been masseerde, schreeuwde ik tegen Peggy; Harder! Harder!! Harder!!! Die zat mijn rug te masseren. Riep ik Kelly om mijn tenen naar achter te drukken want ik had kramp. Toen de zuster weer eens kwam om mij te fouilleren (toucheren) had ik maar 1 centimeter meer ontsluiting dan tevoren, ik raakte in paniek ik dacht dat ik het licht zag, die zag ik trouwens bij elke wee en wanneer ik het pad wou volgen richting het licht zakte mijn wee weer weg. De zuster vroeg of ik een ruggenprik wou. Nu! Nu!! Nu!!! Neeh over een uurtje… Ik vroeg of ze het spoor bijster was en dat ik dit niet nog een uur vol hield. Gelukkig zag ze aan mijn gezicht dat ik het meende en kon zo terecht bij de mensen die mij die ruggenprik moesten geven. Zo dat was een stukje hemel op aarde, voelde me verlamd tot aan mijn navel. Ik ging even slapen, mijn moeder en Kelly ook, van de bank werd een slaapbank gemaakt. Peg ging filmen hoe ik lag te snurken terwijl je op de monitor zag dat ik een wee had en Anique was alle telefoontjes aan het beantwoorden. Dit tot ik 10 cm ontsluiting had, iedereen behalve mijn moeder en broertje moesten de kamer verlaten de afspraak was dat de ruggenprik nu zou moeten gaan uitwerken en ik dan mijn persweeën kon mogen verwelkomen. Maar nu wist ik wat weeën waren, nu had ik al uitgerust, ik wou niet weer weeën. Het leek wel of ze mijn gedachten lazen en vertelde mij dat we het zouden proberen met de ruggenprik in mijn rug zouden gaan persen. Dolgelukkig was ik. Ik persen en persen maar, kind van mij, zakte iedere keer weer diep terug. Toen ze mij dus vertelde dat we het misschien toch maar zonder ruggenprik moesten doen, heb ik zo hard geperst dat ie er zowat uitvloog. Ik voelde niks maar mijn moeder hoorde ik zeggen Goed zo Ray je gaat goed, ik zie al oortjes, zij zag oortjes en ik voelde niks. Ik voelde gewoon niet een rond hoofd uit mijn tunnel komen. Wat ik wel na 10 min voelde was het lichaam van mijn kind op mijn borst. Ik zag hem niet, ik wist niet hoe hij eruit zag (I don’t know much, but I know I love you…). Ik wist alleen dat hoe hij op mij lag met zijn arm onder zijn hoofd dat ik ook altijd zo lig voor ik in slaap val. Ik wist alleen dat dat het lekkerste gevoel ooit was. ..